Јапонија е посебен универзум, а фотографиите од секојдневието таму се доказ за тоа.

Фото докази дека животот во Јапонија е поинаква приказна:

Во јапонските салони за убавина кога ви ставаат шампон на косата ви го покриваат лицето со салфетка за да не ви ја уништат шминката и за да ви дозволат да се релаксирате.

На многу јавни места не смеете да ги прикажувате јавно тетоважите, па така ако одите во фитнес центар ќе треба да ја покриете тетоважата со фластер.

Во лифтовите во некои хотели има тоалети за итни случаи.

Има метро линија наменета само за жени.

Чевли поставени на начин да не пренесуваат нечистотија на подот.

Во пренаселениот Токио сѐ почесто се градат ултра тесни куќи.

Оброк во јапонска болница:

Автомат од кој можете да си купите традиционална рибја чорба.

Бели јагоди.

Разгалување на кучињата како да се бебиња, со облекување и прошетки со количка.

Систем против кражби на куфери.

Транспарентни јавни тоалети на улиците кои кога се зафатени повеќе не се проѕираат.

Јапонците наместо потпис си имаат личен печат за документите.

Пластични верзии за приказ на јадењата во локалите, за да знаете што ве очекува кога ќе порачате од менито.

Работничка јакна со специјален систем за вениталција.

Стерилизатор за книги во библиотека.

1. Додека не достигнат 4 одделение, јапонските деца не полагаат испити.

Можеби изгледа необично, но јапонските училишта ставаат манири пред знаењето. Нивната цел за првите 3 години е да го развијат карактерот на нивните деца и да воспостават добри манири, а не да судат за нивното знаење. Тие учат како да бидат дарежливи, емпатични и сочувствителни. Тие исто така се научени да ги почитуваат другите и да развиваат нежна врска со природата и животните.

2. Децата сами го чистат училиштето.

Додека училиштата во остатокот од светот вработуваат чувари и хигиеничари да го одржуваат училиштето, тоа не е случај во Јапонија. Таму студентите се одговорни за чистотата на училниците, кафетериите, па дури и тоалетите.

Јапонскиот образовен систем верува дека чистењето заедно ги учи студентите да си помагаат едни на други и да работат во тимови. И, поминувајќи го своето време бришејќи ги работните маси и бришејќи ги подовите, студентите учат да ја почитуваат нивната работа и работата на другите.

3. Учениците јадат на час заедно со нивниот наставник.

Во други земји може да биде чудно да се види како наставникн како јаде заедно со своите ученици, но во Јапонија оваа норма се смета за корисна за градење позитивна врска ученик-наставник. Додека вечерате, можат да се случат навистина корисни разговори што можат да помогнат во градењето на семејна атмосфера.

Исто така, јапонскиот образовен систем се грижи студентите да јадат здрави и избалансирани оброци. Значи, во јавните основни и помлади средни училишта, ручекот се готви според стандардизирано мени развиено од здравствени работници и квалификувани готвачи.

4. Тие присуствуваат на работилници после училиште.

Работилници после училишта или подготвителни училишта се многу популарни во Јапонија. Таму студентите можат да научат нови работи, освен нивниот 6-часовен училишен ден. Часовите се одржуваат навечер, а повеќето јапонски ученици ги посетуваат за да можат да влезат во добро средно училиште. И, за разлика од многу студенти низ целиот свет, Јапонците учат дури и за време на викендите и на празници.

5. Освен другите предмети, јапонските ученици учат поезија и јапонска калиграфија.

Јапонската калиграфија, исто така наречена Шодо, е форма на уметност во која луѓето пишуваат значајни карактери (кинески знаци што се користат во јапонскиот систем на пишување) на експресивен и креативен начин.

Од друга страна, Хаику е форма на поезија во која едноставни фрази се користат за да се пренесат длабоки емоции до читателите. Оваа форма на поезија се смета дека има интелектуални, терапевтски и естетски ефекти. И двете од овие часови ги учат децата да ги почитуваат своите вековни традиции и да ја ценат нивната култура.

6. Скоро секој ученик треба да носи училишни униформи.

Единствената политика во скоро секое средно училиште во Јапонија има за цел да ги отстрани бариерите и да помогне во промовирање на чувството за заедница, семејство и заедништво меѓу учениците. Кодекс на облекување им овозможува на студентите да го насочат вниманието кон учење и растење, а исто така ги охрабрува децата да извршуваат самоизразување преку други методи освен облеката.

Тоа што е нормално во Јапонија, честопати е чудно за нас. Во јапонските домови нивото на хигиена се одржува на многу високо ниво.

Хигиенски навики од секојдневието на Јапонците:

Кога ќе влезат во тоалет Јапонците облекуваат посебни влечки, а тие што ги носат низ домот ги оставаат пред вратата од тоалетот.

По шетањето надвор, не ги мијат само рацете, туку го плакнат и грлото.

На гостите им се даваат влечки за една употреба, кои се фрлаат откако тие ќе си отидат.

Водата од чешма им е совршена за пиење затоа што има строга контрола и таа мора да задоволува неверојатно високи стандарди за филтрација.

Кога перат облека често ја закачуваат да се суши на закачалки за да не се тутка и потоа да губат време на пеглање.

Кога се суши долната облека гледаат да ја сокријат од погледите на другите, имаат дури и специјални заштитни прекривки за тоа.

Во јавните тоалети користат специјални средства за дезинфекција и ја бришат тоалетната школка.

Зеленчукот и овошјето што го купуваат од маркетите е измиено, херметички затворено и подготвено за јадење.

Последен таков случај беше инсталацијата на проѕирните тоалети среде парк во Јапонија.

И додека многумина велеа дека ваквите тоалети немаат апсолутно никаква намена, Јапонците докажаа дека се народ кој размислува барем два чекори понапред од сите други.

Тајната е во тоа што кога ќе влезете во стаклениот, проѕирен тоалет и ќе ја заклучите вратата однатре – стаклата се заматуваат.

Така, кога тоалетите се зафатени, минувачите не може да видат апсолутно ништо, освен шарени стакла.

Навечер, тоалетите служат како дополнително улично осветлување, поради тоа што се проѕирни кога никој не ги користи.

Кој би рекол дека тоалетот може да биде и улично светло кое штеди дополнително трошење на струја?

Гласини велат дека нинџиите имаат секакви способности – скокање од 5 метри од место, качување по стрмни ѕидови, па дури и невозможното, како што се претворање во животни или можност да не дишат со денови. Доволно чудно, многу од овие приказни имале реална основа.

Шиноби имале голем број на алатки и техники што дозволувале работи што изгледаа нереални: на пример, долги часови апсолутно неподвижно седење меѓу круната на едно дрво каде што ја чекале целта. Меѓу нинџиите се издвојува оној кој во Јапонија стана модел на „благороден арамија“.

Според најпопуларната легенда за него, Санада Куношин е роден во 1558 година во семејство на самурај на кланот Мијоши во провинцијата Ига. Тогаш била ерата на завојуваните држави – многу долга граѓанска војна, која траела во тоа време скоро сто години. Како што му доликува на синот на самурајот, момчето ја совладало уметноста на мечот уште од рана возраст и се подготвило да стане воин кој ќе се бори против непријателот лице в лице.

Меѓутоа, во 1573 година, неговите родители биле убиени од напаѓачите на непријателски клан. 15-годишното момче успеало да се скрие во шумата, каде го пронашол нинџа од тајно село во провинцијата Ига. Во селото го прифатиле сирачето и мислеле дека не е доцна да го научат нивниот занает. Младиот Санада бил толку напреден во овие вештини што само легендарниот нинџа Момоти Тамба можел да го учи понатаму.

Под лично водство, младиот човек научил сè што е потребно за тивки убиства: од фрлање ножеви до уметноста на невидливоста и тишината. Санада дури ја совладал и тајната способност на најголемиот шиноби – трансформацијата во животни.

Но, тој бил обвинет дека имал тајна врска со љубовницата на Тамба. Тој бил ловен, но Санада ги совладал тајните техники на нинџите на таков начин што успеал да ги избегне сите свои гонители и се скрил во соседна провинција. Потоа, тој земал ново име, кое влегло во историјата – Ишикава Гоемон.

Тој собрал банда крадци и разбојници кои ги преплашиле околните феудалци и богатите трговци. Новиот разбојник не ги ограбувал сиромашните, туку го споделувал својот плен со нив. Ова му дало репутација како „бранител на угнетените“ и му обезбедило десетици места за криење. Селаните со задоволство го криеле.

Гоемон бил заробен кога решил да го убие Тојотоми Хидеоши, еден од најистакнатите воени лидери во тоа време и де факто владетел на цела Јапонија. Зошто го планирал ова – верзиите се различни. Некои тврдат дека тој решил да се одмазди за неговата сопруга, која била убиена од војниците на Хидеоши, други – дека тој само сакал да го убие најголемиот тиранин.

Хидејоши го осудил Гоемон на бавна смрт – да биде сварен жив во огромен казан со својот мал син. Казанот бил поставен на плоштадот пред еден од будистичките храмови во Кјото. Голем број луѓе се собрале да ја следат егзекуцијата. Кога џелатите го запалиле оган под казанот, Гоемон го зел неговиот син во рацете и го кренал над главата за да не падне во вода што врие. Народниот херој починал стоејќи.

Хидејоши, импресиониран од силата на неговиот дух, наредил неговиот син да биде помилуван. Егзекуторите успеале да го фатат момчето еден момент пред да ја допре водата.

Оттогаш, кадата во облик на казан што сè уште може да се види во Јапонија се нарекува Гоемонбуро. Ишикава Гоемон остана засекогаш во историјата и културата на Јапонија. Тој стана еден од најпопуларните ликови во претставите на театарот Кабуки. Приказната за јапонскиот Робин Худ инспирираше многу писатели, уметници, сценаристи, аниматори и развивачи на игри. Тој беше херој на тивкото јапонско кино.